Münafıkın Gözü olmasaydı |
Bir gün öğle nemâzından sonra, Cebrâîl
aleyhisselâm yetmişbin melek ile gelerek, Enâm sûresini
getirdi. Resûlullah hazretleri o gece bütün Eshâb-ı
kirâmı Âişe radıyallahü teâlâ anhâ hazretlerinin evinde
topladı. Kandil yakıp, Sûre-i Enâmı okudular. Kandil
ışıksız oldu.
Resûlullah hazretleri Ebû Bekr
hazretlerine buyurdular ki,
- Yâ Ebâ Bekr, kandili
ışıklandır.
Bir sâat sonra yine karardı.
Hazret-i Resûl-i ekrem yine buyurdu.
- Yâ Ebâ
Bekr, kandilin ışığını çoğalt..
Hazret-i Ebû Bekr,
kandili ışığını çoğaltmak için kalkdı. Bakdı ki kandilin
yağı tükenmiş.
Dedi ki,
- Yâ Resûlallah!
Kandilde yağ kalmamış. Bu gece yağ almak imkânımız da
yokdur. Kandil bize lâzımdır, kelâm-ı Rabbilâlemîni
okuyalım.
Hazret-i Resûlullah buyurdular ki,
-
Bir mikdâr kendi ağzının tükrüğünden kandile damlat.
Âişe-i Sıddika hazretleri buyurur ki,
- Babam
bir mikdâr ağzının suyunu, Resûlullah hazretlerinin
emr-i şerîfi ile kandile damlatdı. Kandilin ışığı
çoğaldı. Allahü tebâreke ve teâlâ hazretlerinin emr ve
fermânı ile şiddetli bir ışık oldu ki, Eshâb-ı kirâmın
gözlerini kamaşdırdı.
Server-i âlem sallallahü teâlâ
aleyhi ve sellem hazretleri buyurdu ki:
- Bu kandili
söndürmeyiniz!
Kırk gün kırk gece o kandil, Âişe-i
Sıddîka hazretlerinin evinde yandı.
Bir münâfık
hazret-i Âişenin evine geldi. O kandili gördü.
- Ne
acâib kandil, kırkgün kırk gecedir sönmez, dedi.
O
sâatde o kandil söndü. Cebrâîl aleyhisselâm geldi ve
dedi:
- Yâ Muhammed! Allahü tebâreke ve teâlâ
hazretleri buyurur:
"Ben çeşm-i bed [fenâ bakışlı
kullar da yaratdım. Eğer o münâfıkın gözü olmasaydı,
kıyâmete kadar o kandil; Ebû Bekrin radıyallahü teâlâ
anh ağzının suyunun bereketi ile sönmez idi."
Kaynak: Menakıb-i Çihar Yar-i Güzin
| |
